??? (Zombiepocalypse)

Door MrVegeta op zondag 28 november 2010 16:41 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 5.895

Mijn lichaam reageerde nauwelijks op mijn orders en het leek alsof die zelf een missie had. De koele regen die op mijn gezicht drupte verkoelde mijn warme lichaam,maar toch voelde het alsof mijn hoofd van binnen aan het koken was. Een steek vanuit mijn onderrug schoot door naar de achterkant van mijn hoofd. Wat was ik aan het doen? Hoe kwam ik eigenlijk hier? Bij elke vraag die ik mezelf stelde deed mijn lichaam weer een stap naar voren. Mijn voeten sleepten door het natte gras en ik kon moeilijk mijn evenwicht bewaren, uit reactie stak ik mijn handen naar voren om mijn lichaam te balanceren en even stond ik weer rechtop. Ik zag mijn benen weer verder bewegen, mijn hoofd was nog aan het koken en voor mijn ogen zag ik allemaal vlekken en de wereld was grijs maar op een rare manier had ik het nog nooit zo scherp gezien in het donker. Langzaam begon ik me concentreren op wat ik aan het doen was, ik zag dat ik richting een schuur aan het lopen was, ik wilde er niet heen maar mijn benen bewogen uit zichzelf. Weer een pijnlijke steek, ditmaal in mijn buik alsof ik al dagen niet meer had gegeten.

Een klap tegen mijn voorhoofd maakte me weer wakker maar nog steeds stond ik buiten in het donker terwijl de regen alleen nog maar erger was geworden. Het geluid van de regendruppels in de plassen water was overdonderend. Ik keek op en zag dat ik voor de schuur stond, onhandig ging ik opzoek naar de deur. Langzaam schuifelde ik om de schuur heen tot ik bij de deur kwam. Ik probeerde de klinken beet te pakken maar ik kon mijn handen er niet omheen buigen, uit frustratie begon ik tegen de schuur aan te slaan. Toen realiseerde ik me opeens dat ik niet eens wist waarom ik naar binnen wilde. Maar die gedachte werd al gauw weer verdrongen door nog een pijnlijke steek uit mijn maag en ik begon tegen de deur aan te duwen. Het voelde als een onmogelijke missie maar op pure wilskracht kreeg ik de deur open. Met een luide klap viel ik op de grond en de deur klapte open.

Het was hier zo donker maar toch kon ik nog veel details zien, terwijl ik probeerde op te staan zag ik verschillende soorten auto’s en trackers staan, aan mijn linkerkant stonden een hoop geweren in rekken tegen de muur en aan de rechterkant hingen kapmessen en hooivorken. Een ijskoude rilling ging door mijn rug heen bij het zien van die messen. Opeens hoorde ik een stem zachtjes huilen, ik draaide een rondje maar kon het geluid niet lokaliseren. Het galmde tegen de muren en mijn oren begonnen te piepen en al gauw werd ik duizelig en ik viel weer bijna om, automatisch stak ik mijn handen weer in de lucht en toen keek ik recht in de ogen van een klein jongetje dat vastgebonden zat aan een paal in het midden van de schuur. Hij kwam me vaag bekend voor maar ik kon het niet plaatsen, sowieso kon ik aan niets denken. Ik was alweer vergeten hoe ik in deze schuur was gekomen en nog erger, ik had geen idee waarom ik hierheen moest. Het jongetje lachte een beetje en zuchtte van opluchting. Hij zei iets maar het geluid van zijn stem overwelmde weer en opeens was die stil door een ander geluid en ik hoorde het ook.

Een geluid dat ik vreesde als geen ander geluid, er was een zombie in de schuur. Daarom huilde het jongetje zeker? Ik draaide me om om te kijken of ik het ergens zag lopen maar het was weer helemaal stil en ik zag niets bewegen. Ik deed een stap richting het jongetje en hij leek heel bang, te bang zelfs om te huilen. Zijn borstkas ging hevig op en neer en zweet droop over zijn hoofd terwijl ik langzaam naar hem toe schuifelde. Alweer dat geluid maar dit keer maakte ik me er niet druk om, het pijnlijke gevoel in mijn buik deed rare dingen met me. Gedachten over het warme en zachte vlees dat voor me zat verdrongen alle andere gedachten. Ik zag mijn handen voor me uitzwaaien en handen die al aan het krabben waren terwijl de jongen nog een aantal meter voor me op de grond zat. Ik stond nu twee meter voor de jongen en hij gilde hard, het voelde alsof mijn oren uiteenbarsten en ik viel met een harde klap op de grond maar ik voelde het nauwelijks. Zelfs nu kroop ik naar de jongen toe en hij probeerde mij te trappen maar ik voelde niets.

Ik had de jongen bij zijn beet met mijn ijskoude handen en ik trok hem naar me toe, zo dichtbij dat warme zachte vlees. De broek kon me niets schelen daar kon ik wel doorheen bijten, ik opende mijn mond en een kreun kwam diep uit mijn keel maar het was geen kreun van genot of opluchting. Ik voelde een harde klap op mijn achterhoofd en de jongen zag zijn kans en gaf me een trap op mijn neus. Ik liet hem los en hij kroop zo ver van mij vandaan als hij kon. Ik rolde op mijn rug en zag daar een grote kerel staan met een houten knuppel in zijn hand. Hij riep “Brahram?!” of tenminste zo klonk het. Ik wilde ook wat zeggen maar ik kon geen woorden meer bedenken en het enige wat uit mijn mond kwam waren rare kreunen en ik zag de knuppel weer naar beneden gaan. Ik wilde met mijn armen mijn gezicht bedekken maar het enige wat zij deden was naar de jongen klauwen. De knuppel raakte me op de zijkant van mijn hoofd en ik voelde mijn armen nu naast me voelen en me lichaam sloot zich af van mijn hersenen maar ik kon nog wel wat horen en zien maar mijn lichaam deed nu helemaal niets meer.

De jongen pakte me beet en sleepte me tegen een paal aan bond me vast. Beiden stonden ze voor me, de kleine jongen had de hand vast van de grote kerel. En ik keek in zijn verdrietige ogen, tranen rolde over zijn wang. De grote kerel hurkte voor me en zijn gezicht kwam me bekend voor maar ook nu weer kon het niet plaatsen, ik had al geen idee meer hoe ik aan deze paal was vastgebonden. Ze zeiden beide iets maar de stemmen waren vervormd en deden pijn aan mijn oren. Samen liepen ze de schuur uit en lieten mij achter in de kou en donker. Ik had het gevoel dat ik droomde, ik kon niets herinneren van wat er was gebeurd maar ik kon niet wakker worden en nu kon ik me ook niet meer bewegen omdat ik was vastgebonden, zelfs mijn kaken kon ik niet op elkaar doen want daar zat ook een stuk touw tussen. Ik probeerde te schreeuwen maar ik kon geen lucht in mijn longen krijgen en ik viel in elkaar. Niets bewoog en mijn hoofd begon weer op te warmen. Ik gaf het op, dit zou mijn laatste avond worden op de aarde, vastgebonden aan een paal in een schuur en ik wist niet eens hoe ik hier kwam of wat ik hier kwam doen en ik sloot mijn ogen, wachtend op het onvermijdelijke einde.

Volgende: Zombiepocalyps. 12-'10 Zombiepocalyps.
Volgende: ??? (Zombiepocalypse) 11-'10 ??? (Zombiepocalypse)

Reacties


Door Tweakers user MrVegeta, zondag 28 november 2010 16:42

Iets later dan ik wilde maar het nieuwe stukje is er. Wat vinden jullie ervan?

Door Tweakers user Ch3cker, zondag 28 november 2010 18:28

Veel te veel "en dit en dit en dit en dit". Gebruik VEEL meer zinsonderbrekingen, alsjeblieft. Dat maakt het zoveel makkelijker om te lezen..

Even het allerlaatste stukje aangepast, om je te laten zien wat ik bedoel :

Ik gaf het op, dit zou mijn laatste avond op aarde worden. Vastgebonden aan een paal in een schuur, terwijl ik niet eens wist hoe ik hier terecht kwam. Ik sloot mijn ogen, wachtend op het onvermijdelijke einde.

Door Tweakers user TheFes, zondag 28 november 2010 19:33

Het zijn trouwens trekkers, geen trackers ;)

Verder wel spannend hoe het verder gaat!

Door Tweakers user afraca, zondag 28 november 2010 19:33

Op het platteland word de term "trekker" gebruikt, de officiŽle term is "tractor" , maar blijkbaar zit je iets teveel op T.net ;) (tracker)

edit: Iets met een spuit, en het getal 11 ..... *tok*

Verder interessant verhaaltje, maar is zoals Ch3cker inderdaad opmerkte, dit deel kwalitatief opmerkelijk minder... (vorige waren prima, en blijf vrolijk lezen)

[Reactie gewijzigd op zondag 28 november 2010 19:34]


Door Tweakers user Thinkreal_, zondag 28 november 2010 21:41

Erg leuk, maar er gebeurt te weinig in een groot stuk, ga iets minder op de kleine details in, het maakt het verhaal erg boeiend dat je de details van dingen laat weten, maar hou je er niet teveel mee bezig! ik vind het wel super; de manier waarop je schrijft!

Door Tweakers user Punkie, maandag 29 november 2010 12:17

Ietwat langzame episode maar mooi beschreven. Doorgaan!

Door Tweakers user hopsa, maandag 29 november 2010 13:59

De knuppel raakte me op de zijkant van mijn hoofd en ik voelde mijn armen nu naast me voelen en me lichaam sloot zich af van mijn hersenen maar ik kon nog wel wat horen en zien maar mijn lichaam deed nu helemaal niets meer.
Oef! Let op je schrijfstijl.

Door Tweakers user Nowhereman78, donderdag 9 december 2010 22:12

Waar blijft de nieuwe????????????? :Y)

Door Tweakers user Tanksenior, vrijdag 10 december 2010 23:18

Hoop dat je nog schrijft, altijd leuk om te lezen.

Reageren is niet meer mogelijk