Zo 24 oktober 2010. 21:37

Door MrVegeta op maandag 22 november 2010 00:06 - Reacties (8)
Categorie: -, Views: 4.623

Vannacht had ik weer last van nachtmerries, in mijn dromen had ik samen met mijn vrienden een bowlingbaan gebruikt als verdedigingspunt. Dit bleek achteraf toch niet zo'n goed idee te zijn want de zombies stroomden door ramen en deuren naar binnen terwijl wij ons met barkrukken en poolkeuen op en rondom een bar stonden te verdedigen. Een van mijn vrienden werd van de bar afgetrokken en binnen een aantal seconden stond hij alweer op, hij draaide zich om, opende zijn mond en kreunde zoals de rest van de meute. Hij hees zijn handen voor zich uit en begon naar mij toe lopen, ik viel achterover van de bar en zag links van mij een zombie zich naar mij toe slepen. Ik probeerde met een fles Boomsma beerenburg die ik uit een kastje pakte zijn hersenen in te slaan maar ik sloeg mis en voor ik wist zat de zombie aan mijn arm te knabbelen. Op dat punt schrok ik wakker en ook juist op dat moment ging mijn deur open en ik zag Herman zijn silhouet in de deuropening staan.

“Alles goed?” Vroeg hij met een stem die nog schor was van het schreeuwen gister tijdens het voetballen. “Ja ehm, rare droom. Ik kom er zo aan.” Herman keek me nog eens strak aan, opende zijn mond om wat te zeggen maar bedacht zich en liep de deur weer uit. Ik kleedde me om en liep gaperig het veld op waar al een aantal jongens stonden te rekken. We begonnen met de groep zoals gewoonlijk te hardlopen, tien kilometer in een rap tempo, daarna weer rekken en daarna interval training (waar ik al een hekel aan heb sinds het C1 voetbal team). Daarna ontbijten, in de middag hand-op-hand gevechten waarbij één zombie speelt en de andere zich er tegen moet verdedigen met alleen zijn handen. Dit wordt afgewisseld met een sparpartij waarbij we een kruising tussen Kung Fu en boksen gekruiken. Later op de middag gaan we bezig met onze kapmessen, die van mij is nog schoon en heeft alleen nog maar wat bomen gezien maar de messen van sommigen anderen zijn bruinkleurig van het bloed en ingewanden van de zombies die ze ermee hebben neergehakt. Tegen de avond laat Herman ons vaak nog een aantal dingen zien waarmee wij ons kunnen verdedigen mochten we onze messen zijn kwijtgeraakt. En 's avonds is het te donker en koud om goed te trainen, er zijn verschillende teams die op de uitkijk staan en de rest van de jongens gaan kaarten of andere dingen doen.

Maar vanavond werden er geen ontspannende dingen gedaan, tenminste niet voor mij. Andere jongens konden niet wachten op wat er ging komen vanavond. Een team van 4 Vrij Nederlanders is gister op pad gegaan naar een klein dorp buiten onze basis waar rooksignalen vandaan kwamen en zijn teruggekomen met een jongen en zijn vader. De jongen is nog jong, een jaar of dertien denk ik en zijn vader is tegen de vijftig aan. Een grote stevige kerel met een flinke baard, waarschijnlijk heeft hij zich de afgelopen weken niet kunnen scheren. De vader moet dezelfde proef doorstaan die ook ik heb gedaan een week geleden, met zijn brede armen verwacht ik niet dat hij problemen zal hebben. Geert (die ik onderhand als vriend reken) kwam naar me toe en vroeg ik wat wilde inzetten op vanavond. Mijn blik zei genoeg en hij begreep de boodschap. “Dankzij jou heb ik genoeg peuken tot het einde van het jaar trouwens, niemand had verwacht dat jij het zou halen maar ik wel.” Hij zou het wel als compliment bedoelen maar mijn stemming werd er niet beter op. Om half acht gingen we ons verzamelen om te zien hoe de “oude man” het ging doen.

Het was koud en donker buiten, de man die rechts van ons stond had zijn hand voor zijn ogen en stond er wat verdwaald bij, het was stil maar links van ons hoorde ik de zombie al zuchten en kreunen. Herman zijn stem doorbrak de stilte, “Zeventig meter voor jou staat een kooi met daarin een zombie, vijfendertig meter voor jou ligt een kapmes. Schakel de zombie uit en je bent één van ons!” Links ging de lamp boven de kooi open en de deur ging open. De oude man deed een stap naar achter en keek om zich heen. Ik vroeg me af wat er door hem heen ging, welke gevoelens, angst, haat, frustratie? Hij haalde diep adem en liep hard (het leek op een kruising tussen jumpen en wandelen) naar het mes toe, bukte en pakte het op. De zombie was een paar meter van hem verwijdert. De oude man stond weer rechtop en keek naar de zombie die langzaam naar hem toe schuifelde, het akelige geluid dat het voortbracht gaf mij rillingen en ik sloot mijn ogen. Een luide klap deed mijn ogen weer openen, alleen was het niet wat ik had verwacht. De oude man had het kapmes laten vallen en viel op zijn knieën terwijl de zombie nu erg dichtbij was.

Ik hoorde de oude man wat zeggen maar ik kon het niet verstaan, hij wreef in zijn ogen en ik vervloekte mijn ogen, ik kon het niet goed zien maar het leek alsof de man aan het huilen was. Toen ik goed naar de zombie keek zag ik dat het een grote jonge kerel was met brede armen en hij had een overal aan. De oude man schreeuwde “Wiebe! Nee! Wiebe...” De zombie stortte zich bovenop de man en nam een hap uit zijn keel. Bloed spoot in het gezicht van de zombie die hierdoor alleen maar enthousiaster werd en hij kreunde eenmaal hard en nam nog een hap uit de man. “Pappa!” hoorde ik een jonge stem roepen en ik zag het jongetje zich uit de greep van één van de soldaten worstelen en hij sprintte richting het bloedbad. Een paar jongens keken elkaar aan maar ze hielden elkaar tegen, durfden ze niet wat te doen? Het jongetje gleed uit in een plas water, het lawaai deed de zombie zich omkeren en langzaam begon hij naar de jongen te slepen. “Wiebe! Wat heb je met papa gedaan! Wiebe!” Het sloeg in als een bom, de zombie was de broer van de jongen. Ik keek om en zag Herman een glimlach onderdrukken.

Ik kreeg een rode waas voor mijn ogen en mijn lichaam bewoog zich zonder dat ik er invloed op had, ik duwde 3 jongens die voor mij stonden aan de kant en trok een sprint richting de jongen. De zombie was al dicht in de buurt en de jongen kroop ook nog zijn kant op, nog maar een paar meter en dan was ook de jongen het eeuwige ondode leven geschonken. Ik was snel maar ik ging het niet halen, de kleine jongen kon zich sneller bewegen dat ik had gedacht en gehoopt. De zombie begon al met zijn armen te zwaaien uit enthousiasme, ik pakte het kapmes uit mijn riem en gooide met al mijn kracht het mes richting de zombie. Met een luide klap viel deze achterover de grond en ik zag het mes uit zijn voorhoofd steken. Ik rende door, pakte het mes uit het hoofd van de eindelijk dode Wiebe en liep door naar zijn vader die verder op hevig aan het rillen was. Of het door de kou kwam, het bloedverlies of dat hij al aan het veranderen was deed er niet meer toe. Hij zou één van hun worden. Zijn ogen waren nog normaal, althans niet doodwit zoals de anderen. Ik knielde voor hem en zei zacht “Het spijt me dat dit jou is overkomen, ik beloof op je zoon te passen en ervoor te zorgen dat hem een soortgelijk lot bespaard zal blijven.” Het leek alsof hij knikte, met een krachten neerwaartse slag onthoofde ik hem. Ik stond op en draaide me, in plaats van geklap en gejoel voor mijn toch wel gave acties werd ik verwelkomt door de grote vuist van Herman die mij recht in mijn gezicht raakte. Ik viel achterover in het gras en ik zag langzaam de maan verdwijnen terwijl ik mijn eigen bloed proefde.

Volgende: ??? (Zombiepocalypse) 11-'10 ??? (Zombiepocalypse)
Volgende: Za 23 oktober 2010. 19:44 11-'10 Za 23 oktober 2010. 19:44

Reacties


Door Tweakers user MrVegeta, maandag 22 november 2010 00:09

Had deze post eigenlijk gister willen maken maar ik was vergeten dat ik een feestje had :). Persoonlijk vind ik dit wel een mooi stukje. Iemand poste dat ik te weinig details geef over de situatie en daar heeft die een goed punt, ik hoop dat ik hier een klein beetje een beeld schets van hoe het op de basis is. En het einde vind ik zelf best wel sterk, hoe zal dit aflopen? Zelfs ik weet het niet :D

Zoals altijd worden complimentjes en opbouwende kritiek gewaardeerd.


Door Tweakers user Mr. Dean, maandag 22 november 2010 09:08

Wat een einde. Top.


Door Tweakers user KeonH, maandag 22 november 2010 10:40

Blijf vooral zo doorgaan!
Het was gewoon geniaal hoe je het verhaal bracht.
Hopelijk komt hier ooit een boek van :D

Door Tweakers user Nowhereman78, maandag 22 november 2010 14:42

Wederom complimenten. Het verhaal verveelt (nog steeds) niet!

Door Tweakers user Roytoch, maandag 22 november 2010 23:42

Wow jemig :| denk niet dat die jongen je ooit aardig gaat vinden nu je zowel zijn pa als broer vakkundig van het 'leven' hebt beroofd :P

Door Tweakers user MrVegeta, dinsdag 23 november 2010 01:45

Haha, daar had ik nog niet eens aan gedacht... zover kijk ook ik niet vooruit :). Ik ga proberen morgenavond weer een nieuwe post te hebben maar mijn planning loopt een beetje in de soep door een foutje van de NS.

Reageren is niet meer mogelijk